Znaczenie wskaźnika dawek w inhalatorze

Astma i POChP to przewlekle choroby układu oddechowego. Wymagają długotrwałego leczenia. Stałe, nieprzerwane dostarczanie leków jest kluczowe dla kontroli choroby. Główne leki stosowane w terapii astmy i POChP to glikokortykosteroidy i leki rozszerzające oskrzela.

 

Inhalatory – wynalazek przełomowy

 

Wprowadzenie w latach 50 XIX wieku inhalatorów umożliwiło miejscowe podawanie leków bezpośrednio do oskrzeli, co spowodowało znaczne ograniczenie skutków ubocznych terapii i zdecydowanie poprawiło rokowanie pacjentów. Stanowiło to ogromny przełom w leczeniu chorób układu oddechowego.1

Obecnie dostępnych jest wiele rodzajów inhalatorów, różniących się parametrami technicznymi (inhalatory ciśnieniowe, proszkowe, ciśnieniowe aktywowane wdechem), wielkością, łatwością obsługi. Praktycznie każdy pacjent ma możliwość dobrania urządzenia tak, aby terapia była dla niego jak najbardziej komfortowa.

 

Czy w takim razie inhalator to wynalazek idealny?

 

Pod pewnymi względami na pewno tak. Jednak w przypadku inhalatorów – urządzeń zawierających nawet ponad 100 dawek leku, dużym problemem jest ocena, ile właściwie leku pozostało. Bywa, że zwykłe metody śledzenia ilości pozostającego w inhalatorze leku (tj. ocenianie wagi inhalatora, dźwięków, siły działania, smaku) nie dają obiektywnych wyników.2

Badania pokazują, że stosowanie prawie pustego bądź całkowicie pustego inhalatora przez pacjentów to bardzo częste zjawisko. Pacjenci często borykają się także z problemem związanym z określeniem adekwatnego czasu na wymianę inhalatora. Problemy te dotyczą ponad połowy chorych.1 Pacjenci nie śledzący ilości zużytych dawek leku mogą być narażeni na utratę pieniędzy (gdy inhalator za wcześnie trafia do kosza), bądź na potencjalne ryzyko dla zdrowia, gdy używają pustego inhalatora.2

Już od dłuższego czasu istnieje więc zapotrzebowanie na jakiegoś rodzaju miernik zawartości leku w inhalatorze.

 

Wskaźnik dawek – kolejny krok milowy w terapii chorób dróg oddechowych?

 

W niektórych inhalatorach pojawiły się już zintegrowane wskaźniki dawek. W różny sposób określają one ilość pozostającego w inhalatorze leku: dokładnie liczą spadek masy inhalatora względem użytej dawki lub mierzą przepływ leku przez dyszę inhalatora.1 Umożliwia to rzetelne określenie ilości pozostałych w urządzeniu dawek leku i uniknięcie groźnych dla zdrowia pomyłek, takich jak przyjmowanie leku z pustego inhalatora.3

Wskaźnik dawek może np. mieć postać okienka w obudowie inhalatora, w którym wyświetla się ilość pozostałych dawek. Otwarcie wieczka powoduje odkrycie ustnika, przez który inhalowany jest lek i uruchomienie mechanizmu wskaźnika dawek. Po wykonanej inhalacji wskaźnik wskazuje liczbę inhalacji zmniejszoną o jeden. Jeżeli pacjent nie wykona inhalacji, liczba dawek widoczna w okienku na pojemniku po zamknięciu wieczka nie zmienia się. Jeżeli wskaźnik dawek wskazuje „0”, oznacza to, że nie pozostała już żadna dawka – należy usunąć inhalator i nabyć nowy.4

Praktycznie 100% pacjentów stosujących inhalatory ze wskaźnikiem dawki jest w stanie określić kiedy wymiana inhalatora jest potrzebna.1 Okazuje się, że jest to nie tylko proste i efektywne narzędzie kontroli klinicznej, ale także potencjalny sposób obniżający koszty leczenia.3

Wybierając inhalator warto więc zorientować się, czy posiada on wskaźnik dawek. Inhalatory, nawet te już istniejące na rynku, są stale udoskonalane, aby zwiększać komfort i bezpieczeństwo leczenia.

 

1. Stein S.W. et al., Advances in Metered Dose Inhaler Technology: Hardware Development. AAPS PharmSciTech, Vol. 15, No. 2, April 2014
2. Conner J.B. et al., Improving Asthma Management: The Case for Mandatory Inclusion of Dose Counters on All Rescue Bronchodilators. Journal of Asthma, 2013; 50(6): 658-663
3. Price D.B. et al., Historical cohort study examining comparative effectiveness of albuterol inhalers with and without integrated dose counter for patients with asthma or chronic obstructive pulmonary disease. Journal of Asthma and Allergy 2016:9 145–154
4. ChPL Fostex NEXThaler, 2014.12.16

 

Chiesi/MS/TTA/50/2017